Strona główna  »  Dla Turysty  »  Flora i Fauna

Flora i fauna Tatr

Flora i fauna Karkonoszy

Flora
Karkonosze pod względem bogactwa i rzadkości flory zajmują wśród polskich gór trzecie miejsce po Tatrach i Pieninach. Stara legenda mówi o sporze jaki toczył się pomiędzy Duchem Gór a diabłem. Obaj wychwalali się, że stworzą najpiękniejszy ogród. Zwyciężył duch Karkonoszy, czego świadectwem do dziś są piękne, bogate w różne okazy flory, łąki pokrywające górskie stoki od wczesnej wiosny do późnej jesieni.
 Wśród blisko 200 gatunków roślin porastających Karkonosze większość ma charakter typowo górski. W niższych partiach gór występują jednak rośliny lubiące nieco łagodniejszy klimat
Tak jest w strefie regla dolnego (400 - 800 m.n.p.m.) najmocniej przeobrażonej przez człowieka. Jako enklawy wśród lasów występują tu pola uprawne. W przytłaczającej jednak większości rosną świerki, wprowadzone w XX w. przez człowieka - często z wielką szkodą dla równowagi ekologicznej. W okolicach Chojnika, Żar, Grzybowca, Przesieki zachowały się niewielkie fragmenty pierwotnych lasów bukowo-jodłowo -sosnowych.
Nieco wyżej, w piętrze regla górnego (1000-1400), dominuje - ale już w formie pierwotnej, świerk z domieszką jarzębiny i jaworu. Najwyższe partie tej strefy porośnięte są przez kosodrzewinę. Piętro kosodrzewiny (zwane również strefą alpejską) stanowi botanicznie najciekawszy obszar Karkonoszy. Rosną tu rośliny typowe dla wysokich gór Europy Środkowej, jak również okazy występujące w górach typu alpejskiego i w obszarze arktycznym. Są również niezmiernie ciekawe relikty epoki lodowcowej. Znaleźć je można w polodowcowych kotłach, szczególnie w Małym Śnieżnym Kotle.
Runo piętra regla górnego jest zróżnicowane w zależności od położenia. Brzegi potoków porastają zespoły bujnych ziołorośli, w przeciwieństwie do monotonnych i ubogich torfowisk. Na tej wysokości występują takie rośliny jak: l iporasta sasanka alpejska, dzwonek Scheutzera, goryczka trojeściowa, szarotka norweska, pięciornik złoty i wiele innych.
Piętro alpejskie (1400-1603) charakteryzuje się występowaniem głównie widłaków i traw, choć można również spotkać jastrzębce, pierwiosnki i różnego rodzaju mchy i porosty. Porastają one szczytowe partie Śnieżki i Czarnego Grzbietu, a także gołoborza Małego i Wielkiego Szyszaka, Śmielca, Tępego Szczytu i Czarnej Kopy.

Fauna
Z większych ssaków występują tu dziki (w liściastych lasach przedgórza) jelenie i sarny, a także muflony, czyli dzikie barany z Korsyki i Sardynii, sprowadzone tu w celach łowieckich z początkiem XX w. Choć tych ostatnich jest coraz mniej.
W karkonoskich lasach spotkać można również trudne do wypatrzenia borsuki a także lisy, kuny, łasice, tchórze i wiewiórki. Jedynym przedstawiciele alpejskiej fauny jest ryjówka górska.
Z ptaków wysokogórskich występują tu: drozd obrożny, płochacz halny i świergotek. Z drapieżnych wymienić należy: myszołowa, kanię, krogulca a także sokolika pustułka a także orła bielika. W Karkonoszach żyją również ptaki z rodziny kuraków (głuszec, cietrzew i jarząbek), łuszczyków (trznadel, zięba i gil) i wiele, wiele innych.



Flora i fauna Pienin

Oprócz atrakcyjności krajobrazowej, Pieniny cechuje zróżnicowana szata roślinna.
Charakterystyczne jest bogactwo siedlisk - lasów, z których część jest dobrze naświetlona, a do części, w głębokich wąwozach słońce prawie nie zagląda, łąk kośnych, skałek, z których też część jest nasłoneczniona, a część bardzo wilgotna i ciemna. Również podłoże poza wapieniami budują łupki, mułowce, iłowce, lokalnie piaskowce, a w niektórych miejscach skały wulkaniczne - andezyty i bazalty. Zdecydowało to o przetrwaniu reliktów flory trzeciorzędowej (chryzantema Zawadzkiego, jałowiec sabiński, dębik ośmiopłatkowy), obecności gatunków i odmian endemicznych (mniszek pieniński, pszonak pieniński), roślin wysokogórskich i kserotermicznych oraz swoistych zespołów muraw naskalnych na południowych zboczach.
Z różnorodnością siedlisk związana jest bogata fauna. Uważa się, że w Pieninach występuje połowa znanych w Polsce gatunków zwierząt (13-15 tys. gatunków). Większość stanowią bezkręgowce, wśród nich gatunki owadów nie występujące nigdzie indziej w Polsce. Na terenie Pienin żyje 10 gatunków płazów, w tym: traszki, żaby, ropuchy, kumaki, salamandra plamista oraz gady: jaszczurki: zwinka i żyworodna, padalec zwyczajny, węże: żmija zygzakowata, gniewosz plamisty, zaskroniec zwyczajny. Różnorodność siedlisk i obecność zbiorników wodnych decydują również o dużej liczbie gatunków ptaków drapieżnych, wodnych, leśnych, polnych, sów itp.
Wśród 61 gatunków ssaków przeważają drobne gryzonie i nietoperze. Duże ssaki, ze względu na niewielki rozmiar pasma oraz zabudowę utrudniającą migrację z innych pasm górskich, występują stosunkowo rzadko. Żyją tutaj dziki, sarny i jelenie, w dolinie Dunajca wydry, natomiast populację rysia ocenia się na kilka sztuk. Żbik prawdopodobniej już nie występuje, natomiast obserwowane ślady wilka i niedźwiedzia pochodzą od zwierząt zachodzących tutaj z innych obszarów, np. Magury Spiskiej.



Zwierzęta polskich gór

Wyjątkowo bogate pod względem faunistycznym są Tatry. Z ssaków żyją tu m.in. niedźwiedzie, rysie, wilki, borsuki, jelenie, sarny. Z ptaków występują: orzeł przedni, orlik krzykliwy, kania ruda, kobuz, myszołów, puchacz, kilka gatunków sów, cietrzew, głuszec i jarząbek. Najbardziej charakterystycznymi gatunkami fauny tatrzańskiej są kozice. Zwierzęta te doskonale poruszają się po stromych zboczach gór, skacząc z jednej półki skalnej na drugą. Wyglądem przypominają kozę domową, ale gracja i elegancja ich ruchów upodabnia je do zwinnych antylop. Zalicza się je do podrodziny caprinae, należącej do rzędu ssaków parzystokopytnych, którego przedstawicielami są również sarny, jelenie, żyrafy, antylopy, a także bawoły. Bardzo silnie umięśnione nogi, kopyta z elastyczną wewnętrzną częścią oraz większe niż u innych ssaków serce przy jednocześnie niskiej wadze pozwalają kozicom z lekkością wdrapywać się na najbardziej strome skały.
W lecie stada kozic przebywają w wysokich partiach gór, w strefie alpejskiej ponad górną granicą lasu, i pasą się tam na halach. W zimie, kiedy warunki życia stają się surowsze, schodzą w strefę regli, gdzie ich pokarmem są najczęściej gałązki drzew iglastych i liściastych, mchy i porosty oraz suche trawy. Przed chłodem zwierzęta zabezpiecza obfita sierść, utworzona z trzech rodzajów włosa. W lecie barwa sierści jest brązowo-ruda z czarną pręgą na grzbiecie, w zimie brunatno-czarna. Ta czarna zimowa suknia lepiej pochłania ciepło promieni słonecznych.
    Kozice najaktywniejsze są o poranku i wieczorem. Pojedyncze młode rodzą się w maju i czerwcu. Dorosłe samce wiodą samotny żywot, podczas gdy samice i młode gromadzą się w małe stada, zwane kierdelami. W polskich Tatrach wyodrębniono obecność 10 kierdeli, które zajmują obszary wzdłuż całej grani głównej. Cztery z nich są kierdelami "wspólnymi", bytującymi zarówno po polskiej, jak i po słowackiej stronie Tatr.
W Tatrach polskich kozica została objęta ochroną już w 1869 r. Od 1957 r., w którym stwierdzono 77 osobników, Tatrzański Park Narodowy prowadzi coroczną akcję liczenia kozic. Pod koniec 2001 r. na terenie Parku żyło 70 tych zwierząt, w tym 25 w Tatrach Wysokich i 45 w Tatrach Zachodnich. Po słowackiej stronie ich liczba nieznacznie przekracza 200 osobników. Zwierzę to należy do kategorii gatunków skrajnie zagrożonych.
Innym obok kozicy symbolem Tatrzańskiego Parku Narodowego są świstaki. Te sympatyczne gryzonie zamieszkują wysoko położone tatrzańskie łąki. Żyją w koloniach liczących zazwyczaj kilkanaście osobników. Kopią wielokomorowe, głębokie niekiedy na kilkadziesiąt metrów nory, służące za miejsce snu zimowego dla całej kolonii. W czasie snu zimowego temperatura ciała świstaka spada do 4,6-7,60C, częstotliwość oddechów wynosi 2-3 na minutę, a praca serca zostaje zredukowana do 10 uderzeń na minutę.
Pożywienie świstaków stanowią trawy, zioła i korzenie roślin. W czasie żerowania kolonii jedno ze zwierząt bacznie obserwuje okolicę stojąc na tylnych kończynach, a w razie zagrożenia wydaje donośny świst. Na te sygnały alarmowe reagują również kozice.
Podgatunek świstaka występujący w Tatrach jest nieco mniejszy i jaśniej ubarwiony niż świstak alpejski. Populacja świstaków została przetrzebiona wskutek polowań i odłowów. Polowano na nie głównie dla sadła wykorzystywanego w medycynie ludowej. Badania przeprowadzone kilka lat temu przez firmę Bayer nie stwierdziły jakiejś szczególnej leczniczej jego mocy, ale przypadki kłusownictwa zdarzają się i dziś. W Polsce świstak znajduje się pod całkowitą ochroną, był jednym z pierwszych zwierząt objętych ochroną gatunkową (1869 r). Obecnie w Tatarach żyje ok. 200 świstaków.
    Najwyższe polskie góry zamieszkuje kilkanaście niedźwiedzi brunatnych. Coraz większym problemem jest synatropizacja tych zwierząt. Spragnieni kontaktu z przyrodą turyści zachowują się niekiedy nieracjonalnie i zamiast unikać dzikich zwierząt, wręcz prowokują spotkania. Pracownicy TPN apelują, by unikać niedźwiedzi, nie dokarmiać ich i nie pozostawiać resztek jedzenia poza koszami na odpadki oraz zapasów żywności, np. w zaparkowanych samochodach. W Polsce żyje w tej chwili około stu niedźwiedzi, czyli tyle co w całej Unii Europejskiej przed rozszerzeniem. Po wojnie było ich dziesięć.
Największy matecznik grubej zwierzyny w Polsce stanowią Bieszczady. Jesienią odbywają się tam imponujące rykowiska jeleni. Bieszczadzcy przedstawiciele tego gatunku są najwięksi w Polsce i noszą największe poroża. Żyje ich tam około 1500. Bieszczady są też największą w Polsce ostoją niedźwiedzi. Olbrzymie, jak na Europę, dzikie przestrzenie pozwalają tym potężnym zwierzętom na znalezienie dogodnego terytorium do bytowania. Ich liczba sięga ok. 60. Poza Tatrami i Bieszczadami w Polsce występują jeszcze tylko na Babiej Górze w Beskidach. Mimo pozornej ociężałości, niedźwiedzie poruszają się lekko i cicho. Na krótkich odcinkach mogą biec prędkością do 65 km/h.
Na wyludnionych terenach Bieszczadów okres bezwzględnego tępienia przetrwały wilki. Tamtejsza populacja wilków jest największa w Polsce. Wilki polują przede wszystkim na jelenie, sarny i łosie. W poszukiwaniu pokarmu przemierzają codziennie kilkanaście, a niekiedy nawet 40 km. Odgrywają ważną rolę w eliminacji zwierząt słabych i chorych. Zdarza się jednak, że zimą napadają na owce, dlatego część bieszczadzkich rolników domaga się ograniczenia ich populacji przez odstrzał.
W Bieszczadach żyją także rysie, żbiki, wydry, puchacze, lisy. Góry te są siedliskiem kilku niezwykle rzadkich ptaków drapieżnych, jak orzeł przedni czy sokół wędrowny. Klejnotem karpackich przestworzy są orły przednie. Te wspaniałe ptaki z rodziny jastrzębiowatych były niegdyś rozpowszechnione na niżu całej Polski. Dawniej dość licznie występowały zresztą w całej Europie. Obecnie, wskutek wyrębu starych drzewostanów w lasach niżowych, żyją głównie na terenach górskich. W Polsce gnieździ się dziś tylko 15 par orłów, większość w Karpatach. Drugim obszarem ich gniazdowania są Mazury.
Orzeł przedni osiąga 90 cm długości i ok. 4 kg wagi. Rozpiętość jego skrzydeł przekracza 2,2 m. Upierzenie ma ciemnobrunatne, z czarnym ogonem. Tylko głowa i kark są złotawe. Samica jest znacznie większa od samca. Poluje głównie na średniej wielkości ssaki i ptaki, które unosi w szponach w powietrze, a następnie spuszcza z wysoka na ziemię. Martwą zdobycz przenosi do gniazda. Żywi się również padliną. Pikując, osiąga prędkość do 160 km/godz. Gnieździ się na urwiskach skalnych lub w koronach wysokich drzew. Może dożyć 100 lat. Większość par ma kilka gniazd, które użytkują na zmianę. Gniazdo użytkowane przez wiele sezonów może osiągnąć średnicę 2 m i wysokość 1,5-2 m. Samica składa 2 jaja, które wysiaduje przez 41-45 dni. Młode przebywają w gnieździe ok. 80 dni. W Polsce ptak ten jest gatunkiem skrajnie rzadkim lęgowo. Objęty jest ścisłą ochroną gatunkową. Specjalne przepisy regulują odległość, w jakiej można wykonywać prace, np. leśne czy rolne, w sąsiedztwie gniazda orła przedniego.
Przypuszczalnym protoplastą godła Polski jest inny orzeł, bielik, największy polski ptak drapieżny. Gnieździ się nielicznie na północy kraju, głównie na wyspie Wolin i w strefie przybrzeżnej Bałtyku. Podobnie jak w przypadku orła przedniego, ochronie podlega nie tylko sam gatunek, ale również jego stanowiska lęgowe. Ptak ten osiąga długość do 95 cm, rozpiętość skrzydeł 250 cm, wagę do 6 kg. Ubarwienie obu płci jest jednakowe: głowa i szyja są beżowe, grzbiet, skrzydła i brzuch -ciemnobrunatne, a ogon biały. Bielik poluje głównie na ryby i ptactwo wodne, np. kaczki, łyski, gęsi i perkozy. Często zjada również padlinę. Gnieździ się w koronach wysokich drzew, na półkach skalnych lub wprost na ziemi, na małych wysepkach pozbawionych naziemnych drapieżników.
Najmniejszym polskim orłem jest orlik krzykliwy. Rozpiętość jego skrzydeł wynosi ok. 160 cm. Żyje w Beskidzie Niskim, najdzikszej i najbardziej rozległej części polskich Beskidów.



Krajobraz i roślinność wydm

Piasek wyłania się z morza, które wynosi go ze swojego dna lub transportuje z dalekich , zniszczonych klifów. Dzięki niestrudzonej pracy fal z piasku powstają rewki, czyli podwodne wzniesienia piaskowe równoległe do brzegu. Ziarenka piasku targane przez wodny żywioł a także wiatr rzucane są w różne miejsca, niektórym udaje się pozostać na brzegu tworząc najbardziej charakterystyczny morski krajobraz - krajobraz plażowy. W części plaż, które są sporadycznie zalewane przez fale morskie, osiedlają się pionierskie zespoły roślin słonorośla czyli halofity - Np. rukwiel nadmorska i solanka kolczysta. Rosną pojedynczo lub w zespołach i nie mogą umocnić piaszczystego podłoża.
W upalne dni temperatura piasku sięga 50 stopni, jest to teren jałowy i narażony na różne niekorzystne czynniki zewnętrzne. W takich warunkach potrafią przy życiu utrzymać się trawy - piaskownica zwyczajna i wydmuchrzyca piaskowa - jest to najwyższa i najokazalsza z nadmorskich traw. Jej niebieskawe sztywne i szerokie liście pokrywa cienka warstwa wosku, który chroni przed wiatrem, słońcem i solą. Piaskownica zwyczajna nie ma takiej ochrony. W okresie suszy rośliny bronią się przed utrata wody zwijając się w rurki. Nadmorskie trawy mają dobrze rozwinięte układy korzeniowe, nie są im straszne sztormowe wiatry ani zasypanie. Trawy te chronią tereny oddalone bardziej od morza przed zasypywaniem piaskiem niesionym przez wodę i morski wiatr. Dlatego niszczenie wydmowej roślinności jest prawnie zabronione. Cała roślinność wydmowa jest objęta ochroną. Oprócz traw należy też wspomnieć o groszku nadmorskim pięknie kwitnącym na fioletowo, o lnicy wonnej wydającej wspaniałe żółte i pachnące kwiaty, oraz o mikołajku nadmorskim który występuje rzadko i jest pod ścisłą ochroną. Ma on ametystowo-błękitny odcień liści, kwiatów i łodygi, jest po prostu piękny. Piękno to skłaniało ludzi to zrywania mikołajka. Pierwsze prawo o ochronie tej rośliny wydały władze pruskie w roku 1902. Do dzisiaj pozostaje pod ścisłą ochroną.
Te wszystkie rośliny pełnią ważną funkcję - pomagają tworzyć i utrwalać wydmy. Ich rozwój przyczynia się do powstania próchnicy - humusu. Utrwalone przez rośliny wydmy często wydają się być "brudne", dlatego nazywa się je szarymi, w odróżnieniu od pozbawionych próchnicy wydm białych. Warunki panujące na wydmie szarej są bardziej przychylne dla roślin. Trawy chronią inne rośliny przed wiatrem, pojawia się tez cień, są lepsze warunki wodne. Są one wykorzystywane przez inne gatunki roślin jak Np. turzyca piaskowa lub szczotlicha siwa, a także kocanka piaskowa, mech, fiołki, porosty. Warunki siedliskowe się poprawiają i zaczynają sprzyjać osiedlaniu się roślin borowych jak krzewinki - wrzos i bażyna czarna. po nich na wydmę wkraczają sosny. Krajobraz wydm się zmienia i z szarego zmienia się w zielony. Na końcu powstaje nadmorski bór bażynowy. Bór ten występuje tylko w wąskim pasie nadmorskim. Cechą charakterystyczną tych lasów są sosny karłowate, powykręcane we wszystkie strony świata. Dzieje się tak za sprawą silnych wiatrów wiejących od strony morza.
Ciekawe jest również runo nadmorskich lasów. Często można spotkać wrzos i borówki, porosty Np chrobotki. Występują też gruszczyki, storczyki. Wszystkie rośliny nadmorskich terenów są dobrze przystosowane do życia w trudnych warunkach i w jałowej glebie. Ziarna piasku składają się głównie z kwarcu i nie są bogate w substancje odżywcze. Z obumarłych szczątków roślinnych powstaje co prawda ściółka leśna, ale ma ona głównie w sobie substancje kwaśne. Dodatkowym źródłem kwasu są chlorki przynoszone znad morza. Czasem proces zakwaszenia przebiega tak szybko, że warstwa próchnicy wcale się nie rozwija. Bezpośrednio pod ściółką można wtedy dostrzec biały piasek kwarcowy. Dopiero poniżej zalega czarna warstwa związków próchnicznych, a pod nią rdzawa warstwa która swą barwę zawdzięcza tlenkom żelaza. Ten "misz masz" stanowi jedną z najmniej urodzajnych gleb jakie istnieją. Nosi ona nazwę bielicy. Jest to twór rzadki i często w rejonach w których występuje, można się natknąć na naukowców badających prawa rządzące strefą nadbrzeżną.
Zupełnie inne warunki panują w zagłębieniach między wydmami oraz w sąsiedztwie wydm. Wody gruntowe znajdują się tam płytko pod powierzchnią ziemi i skutecznie nawilżają glebę. Dlatego pojawia się tam brzoza omszona i brodawkowata.
Świat morskich piasków to świat będący w ciągłym ruchu, jest bezustannie tworzony i niszczony przez morze i wiatr. Wystarczy naprawdę drobnostka by zachwiać ten odwieczny cykl.
Największymi wydmami w Polsce są ruchome wydmy niedaleko Łeby w Słowińskim Parku Narodowym. Niektóre dochodzą do 40-50 metrów wysokości. Niektóre mają charakter barchanów, które powszechnie uważa się za wydmy pustynne. Wydma ruchoma to twór bardzo dynamiczny. Ciągłe oddziaływanie wiatru na piasek powoduje że wydma się porusza i potrafi powędrować w ciągu roku nawet do 10 metrów naprzód. Żaden las jej nie powstrzyma, zasypuje wszystko co stanie jej na drodze. Dowodem potęgi piasku jest historia Starej Łeby. około roku 1570 jej mieszkańcy byli zmuszeni przenieść swoje domy w głąb lądu. Sztormy i wędrujący piasek wygrały. Las też nie może stawić czoła potędze wielkich wydm. Zauważyć można wszędzie obumarłe kikuty drzew które zostały zasypane piaskiem. Krajobraz naszych ruchomych wydm przypomina Saharę.
kolejną osobliwością są piaski płynne. Znajdują się one w zagłębieniach między wydmowych, w których gromadzi się woda opadowa. Gdy postawimy na nich nogę, uginają się, lecz gdy ją cofniemy powracają na miejsce. Czasami może to być niebezpieczne( przy pewnych warunkach warstwa piasku pod ciężarem człowieka może pęknąć a wtedy szybko możemy zapaść się w zawodnione podłoże) W czasie wzmożonej wilgotności w zagłębieniach mogą tworzyć się tymczasowe jeziorka. Czasem występuje tez rzadka, owadożerna rosiczka.
Krajobraz nadmorski oferuje zatem wiele ciekawych doznań, ukazując jednocześnie jak potężną siłą dysponuje natura. To co dla odwiedzającego jest niesamowitą atrakcją, dla mieszkańca Wybrzeża może być prawdziwym utrapieniem...



Roślinność Pomorza

Szata roślinna Pomorza jest piękna a także jest księgą historii pomorskich krajobrazów. Pomorze wschodnie leży na pograniczu borów tajgi typowych dla północy i wschodu, oraz lasów liściastych, charakterystycznych dla zachodu kontynentu. We wschodniej części Pomorza mamy świerki, z zachodniej buki, które pojawiły się bardzo późno bo około 700 lat p.n.e. Obecnie tworzą one zjawisko zwane buczyną pomorską. W porównaniu z innymi typami lasów wydaje się ona surowa i ciemna. Korony buków zasłaniają światło i w lesie panuje prawie półmrok. Ozdobą lasów bukowych jest wiciokrzew pomorski o dużych, różowych i intensywnie pachnących kwiatach. Owocami są czerwone jagody. To wszystko jest piękne, ale trujące.
Na południu i na pd-wsch regionu pojawiają się graby i dęby. Południowa część Pomorza to królestwo borów iglastych i mieszanych. W przeszłości zajmowały one większą powierzchnię. Do zubożenia połaci leśnych przyczynił się niestety człowiek. Obecnie bory te mają charakter głownie sosnowy, tylko gdzieniegdzie występuje las mieszany. Sosnowe lasy najpiękniej prezentują się późnym latem i jesienią, kiedy to zakwitają wrzosy i pojawiają się ubóstwiane przeze mnie grzyby. Znajdujący się na południu regionu olbrzymi obszar Borów Tucholskich kryje w sobie największe w Polsce zgrupowanie cisów, oraz piękne krajobrazy bagienne i wodne. Są tu rośliny, które przywędrowały do Polski u schyłku ostatniego zlodowacenia, Np. zimoziół północny i brzoza niska.
Na stromych zboczach doliny dolnej Wisły spotkać można miłki wiosenne, zawilce wielkokwiatowe, oraz trawy : ostnicę Jana i włosowatą. Najbliżej koryta rzeki rosną krzaczaste wierzby. Nieco dalej na łąkach i polach występują wierzby, topole, jesiony i wiązy. Sa one pozostałościami po nadrzecznych lasach łęgowych. W lasach takich rosną krzewy czarnego bzu, czeremchy i kaliny. Wiele drzew jest podpórką dla pnącego się chmielu. Leśny gąszcz pełny pnączy, wybujałych pokrzyw, jest parny, duszny, pełen owadów w tym przede wszystkim komarów. Taka dżungla znajduje się Np w rezerwacie leśnym Mątawy na Żuławach.
Często na Pomorzu występują rośliny lubiące tereny podmokłe Np wrzosiec bagienny i woskownica europejska, które przywędrowały z zachodu Europy. Spotkać można tez rośliny północne jak rzadka malina moroszka lub bagno zwyczajne. Największe obszary torfowisk znajdują się nad Łebą oraz na Bielawskim Błocie, które jest najdalej wysuniętym na wschód tego typu torfowiskiem w Europie.
Na Pomorzu występuje też roślinność wydmowa i klifowa ( rokitnik zwyczajny, jarząb
szwedzki).
Tak więc Pomorze jest miejscem zetknięcia się migracji roślin ze wszystkich kierunków. Powoduje to że nie brakuje wspaniałych krajobrazów , które zapadają trwale w pamięci. To wszystko czyni z Pomorza miejsce wyjątkowe, piękne i niepowtarzalne.


Dolina Rospudy

Obszar ten o powierzchni 25 250 ha chroni cenne przyrodniczo tereny zachodnich obrzeży Puszczy Augustowskiej, a dokładniej: dolinę rzeki Rospudy, od granicy z województwem warmińsko-mazurskim na północy do jeziora Necko na południu, dolinę rzeki Szczeberka, kilkanaście jezior rynnowych oraz przylegające do nich bagna i lasy.

Rzeka Rospuda z hydrologicznego punktu widzenia stanowi górny bieg rzeki Netty, która jest prawym dopływem Biebrzy. Rospuda to jedna z nielicznych rzek w Polsce, która na całej swej długości płynie naturalnym korytem, a w dolnym biegu rozległą zatorfioną doliną o zupełnie naturalnym charakterze. Jest jednym z najcenniejszych w Europie niemal dziewiczych terenów torfowiskowych.

W południowej części rozpatrywanego obszaru Rospuda płynie wąskim, krętym korytem, prąd wody jest szybki, a dno kamieniste, prawie jak w górskim potoku. Wije się między lasami i łąkami, wąską doliną o wysokich, stromych brzegach (do kilkunastu m wysokości nad poziom rzeki), z zakolami, przełomami i powalonymi drzewami. Na trasie przepływa przez szereg jezior typu runnowego: jez. Rospuda-Filipowskie, jez. Kamienne, Długie, Garbaś, Głębokie, Sumowo, Okrągłe, Bolesty i Rospuda-Augustowska, połączone już z jez. Necko. Brzegi tych jezior są wysokie, czasem zalesione, a czasem porośnięte łąką i poprzecinane wąwozami, powstałymi w wyniku działalności spływających wód deszczowych.
W dolnym biegu Rospuda, przepływa przez Puszczę Augustowską w sposób typowy dla rzeki nizinnej. Płynie wolno meandrując w zatorfionej dolinie pośród szuwarów. Koryto rzeki jest szerokie (miejscami ponad 1km) i tworzy zabagnioną nieckę zajętą przez torfowiska o znacznej miąższości torfu. Właśnie ten odcinek stanowi o najbardziej unikatowych walorach przyrodniczych doliny Rospudy.
U podnóży wyniesień otaczających dolinę występują źródliska z rzadko spotykanymi źródliskowymi zbiorowiskami roślinnymi. Lasy ciągnące się wzdłuż doliny to dobrze zachowane olsy porzeczkowe, bory świerkowe torfowcowe i lasy mieszane torfowcowe.
  Zupełnie nienaruszony, pierwotny układ hydrologiczny tego obszaru decyduje o trwałości występujacych na nim torfowiskowych zbiorowisk roślinnych z wieloma rzadkimi, podlegającymi ochronie gatunkami fauny i flory. W dolinie Rospudy stwierdzono około 40 gatunków roślin naczyniowych objętych ścisłą ochroną. Wśród nich 19 przedstawicieli rodziny storczykowatych, w tym jedyne w Polsce stanowisko miodokwiatu krzyżowego (Herminium monorchis), rośliny wpisanej do "Polskiej Czerwonej Księgi Roślin Ginących", oraz jedno z kilku stanowisk podgatunku białokwiatowego storczyka krwistego. Inne rzadkie rośliny chronione to obuwik pospolity, storczyk Fuscha,kruszczyk błotny, gnieźnik leśny, tajęża jednostronna, lipiennik Loesela, wyblin jednolistny, żłobik koralowy, brzoza niska, wielosił błękitny, rosiczka długolistna i okrągłolistna oraz lilia złotogłów.
Niezwykle cenna i bogata jest również fauna doliny Rospudy. Gniazdują tu bardzo rzadkie gatunki ptaków, m. in.: głuszec, kropiatka, derkacz, bielik, orlik krzykliwy, trzmielojad, włochatka, bocian czarny, dzięcioł białogrzbiety, jarzębatka. Ponadto żyją tu łosie, bobry, wydry, borsuki i wiele innych. Obszar ten jest również żerowiskiem i czasowym schronieniem dla ptaków i ssaków żyjących na pobliskich terenach Puszczy Augustowskiej i okolic. Dla niektórych ssaków np. wilk i jeleń, Dolina Rospudy stanowi korytarz migracyjny – tędy przemieszczają się one z Puszczy Augustowskiej i Biebrzańskiego Parku Narodowego na zachód. Na terenie doliny planowane jest utworzenie rezerwatu przyrody.
Torfowiska są ekosystemem szczególnie wrażliwym na wszelkie niekorzystne zmiany w środowisku, zwłaszcza zmiany stosunków wodnych. Naruszenie istniejącego stanu hydrologicznego doliny spowoduje szybkie zanikanie najcenniejszych walorów przyrodniczych tego obszaru. Obecnie przyroda Rospudy jest zagrożona!.
OCK Dolina Rospudy to teren cenny przyrodniczo ale też kulturowo i turystycznie.
Tereny, te były zamieszkiwane przez plemiona Jaćwieskie. Sama nazwa rzeki Rospuda, zwana też dawniej Dowspuda, pochodzi od złożonego jaćwieskiego słowa Dau-spūda, które oznaczało „mocne ciśnienie”. Wzięło się to prawdopodobnie stąd, że rzeka wiosną potrafi podnieść swój poziom prawie o metr, powodując wtłaczanie wód z powrotem do jej dopływów.




źródło:
www.moje-morze.pl/
www.karkonosz.pl/
www.kongresonkol.io.gliwice.pl/piotr/
www.wikipedia.pl
www.zielonewrota.pl/